|
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.
|
|
บันทึกของคนชอบเดินทาง |
ทริปเดินทางที่ผมตั้งใจจะไปเที่ยวอีกแห่ง ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ มากนัก ก็อีกเช่นเคย ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมาที่แห่งนี้มาก่อน แต่เพราะเวลามันห่างกันมาก จึงเหมือนกับมา อัพเดทข้อมูล (ที่จริงข้อมูลนี้ก็เริ่มเก่าเพราะหลายปีเหมือนกัน แต่ข้อมูลเดิมสูญหายจึงต้องเขียนขึ้นใหม่อีกครั้ง) ไปสำรวจและเที่ยวกับผมดีกว่าครับ คุณคงรู้จักน้ำตกไทรโยคใหญ่นะครับ 
บทความนี้ถูกเขียนขึ้นใหม่จากความทรงจำนะ เนื่องจากเนื้อความเดิม เสียหายจากการแบ็คอัพแบบโง่ ๆ ของผมเอง ก็เลยขอเขียนใหม่ นำมาบันทึกไว้ ณ ที่นี้อีกครั้ง
12 สิงหาคม 2551 ตามปฏิทินเป็นวันหยุดที่ผมเลือกจะเดินทางไปท่องเที่ยว ตามคำเชิญชวนของเพื่อน ซึ่งทำหน้าที่เป็นอาจารย์สอนหนังสืออยู่ที่วิทยาลัยแห่งหนึ่งในจังหวัดหนองบัวลำภู ในทีแรก ไม่ได้มีความคิดในเรื่องที่จะเดินทางไปเมืองพญานาค คำชะโนดแต่อย่างใด พอดีเดินลงไปที่ชั้นหนังสือ (ทำงานในร้านขายหนังสือของ สสท. ) เหลือบไปเห็น “คำชะโนด เมืองบาดาล” อะไรสักอย่าง ผมก็จำชื่อหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แล้วล่ะ ซื้อมาไว้ที่บ้านอีกต่างหากนะ เกิดไอเดียที่จะแวะเบี่ยงเส้นทาง จากสนามบินอุดรธานี ขอไปเที่ยวที่คำชะโนดหน่อย
ทริปสั้น ๆ ไม่ไกลจากบ้านที่ราชบุรีรอบนี้ ไม่ใชการไปเยี่ยมเหล่ากองพันค้างคาวแห่งเขาช่องพรานเหมือนหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา แต่จะพาไปโฉบเฉี่ยวแถวอำเภอสวนผึ้งกันเล็กน้อยนะครับ แม้จะใช้เวลาแค่สั้น ๆ ไม่ได้ลงรายละเอียดมากนัก แต่ก็บอกได้ว่า เป็นอีกแหล่งท่องเที่ยวที่น่าจะไม่แพ้วังน้ำเขียวเลยล่ะครับ อาจจะมีพื้นที่เล็กกว่า แต่ถ้าเป็นช่วงปลายปี อากาศคงดีมาก ๆ แน่นอน
วันนี้ผมจะชวนไปดมไปดูของสวย ๆ หอม ๆ ที่อำเภอสวนผึ้งกันครับ
แหล่งท่องเที่ยวเอกชนที่รวบรวมงานแสดงปฏิมากรรมบุคคลสำคัญทั้งของไทยและต่างประเทศ จัดแสดงไว้อย่างมีระเบียบ ภายในสวนอันร่มรื่น โดยสถานที่นี้อยู่ไม่ห่างจากกรุงเทพเท่าไรนะครับ
เดินทางสะดวกครับ ในวันธรรมดาอาจจะเงียบวังเวงซะหน่อย แต่ผมว่าสงบสบายดีครับ มาตามไปดูกันดีกว่าเนอะ
Read more
คืนแรกของการพักผ่อนที่เชียงคาน อากาศไม่หนาวจัดนัก พวกเราให้พี่รถตู้พาไปส่ง ณ จุดเริ่มการเดินเที่ยวที่ถนนคนเดินเชียงคาน เนื่องจากเป็นวันเสาร์ จึงมีผู้คนเยอะแยะ ล้วนแต่มาจากกรุงเทพซะส่วนใหญ่ (ดูจากการแต่งตัว) ก็เหมือนจะหนาวเย็นขึ้นกว่าตอนช่วงก่อนเย็น แต่ก็ไม่ได้หนาวเกินไปนัก ผมจำเป็นต้องพันผ้าพันคอไว้เพราะมีโอกาสที่จะเจ็บคอไม่สบายได้ทันทีเพราะแพ้อากาศง่ายมาก แย่หน่อยนึง เราผูกขาดข้าวเย็นไว้กับตลาดถนนคนเดินที่เชียงคานแห่งนี้
มันไม่เกี่ยวหรอกนะครับ ว่าไปเชียงคานแล้วจะขึ้นคาน มันเป็นเพียงแค่ชื่ออำเภอเล็ก ๆ ริมน้ำโขง สุดชายแดนไทย-ลาวเท่านั้น ที่นี่เริ่มบูม เมื่อมีคอลัมนิสต์ เขียนบทความเกี่ยวกับตลาดเก่าที่ทอดตัวเรียงยาวเรียบฝั่งโขง ในความรู้สึกของผม คาดว่าน่าจะเหมือนตัวเมืองหนองคาย ที่ทอดยาวไปตลอดริมโขงเช่นเดียวกัน หากแต่หนองคายนั้นมีขนาดตัวเมืองที่ใหญ่โตกว่ามาก ส่วนเรื่องความสงบเงียบ จะเหมือนกันรึเปล่า เดี๋ยวมาเล่าให้ฟังในแนวของผมดีกว่านะครับ
ค่ำคืนอันแสนทรมานของเราผ่านไป หลังจากที่ต้องนอนทนลมหนาวที่แสนจะรุนแรงในยามค่ำคืนบนลานจอดแฮลิคอปเตอร์ เมื่อฟ้าเริ่มสางลมก็สงบลงไปเยอะ คลานออกมานอกเต็นท์ก็ปรากฏว่า เพื่อนร่วมชะตากรรมที่ยังเห็น ๆ กันเมื่อคืนได้อันตรธานหายไปเกือบหมดแล้ว ทราบจากเพื่อนร่วมชะตากรรมที่เหลืออยู่ว่าช่วงประมาณตี 3 กว่า ๆ ได้พากันอพยพลงไปกางเต้นท์ที่หน้าอุทยานฯ แล้ว ทนแรงลมไม่ไหว ก็สมควรละครับ
Read more
Loading ...
